Ziemia Święta. Jerozolima – twierdza Antonia (Praetorium Piłata?)

Twierdza Antonia

według niektórych teorii archeologicznych, jest miejscem, w którym odbył się sąd nad Jezusem, nazwanym w Ewangeliach Pretorium Piłata.

Twierdza ta, przylegająca do murów Jerozolimy od strony północnej,  została zbudowana przez Heroda w 31 r. Miała na celu obronę północnego krańca miasta Jerozolimy, pozbawionego naturalnych fortyfikacji w postaci skał,  a także kontrolowanie pobliskiej Świątyni na wypadek wybuchu powstania.


Twierdza ta ze względu na położenie i zaprojektowanie pełniła rolę garnizonu, znajdowało się  tu skoszarowane wojsko, ale posiadała również luksusowe apartamenty i łaźnie i jak zapisał Józef Flawiusz „przez swoją wielkość przypominała raczej pałac” (Wojna Żydowska 5,5.8). Jej wnętrze było wielkości 111 m (365 stóp)  na  50,3m( 165 stóp) . Natomiast widoczne na rysunku wieże były wysokości 25 i 35m (dla porównania:współcześnie podobną wysokość mają 8-10 piętrowe wieżowce).

Rozmach z  jakim Herod odbudował Świątynię Jerozolimską był widoczny również przy budowie  Twierdzy Antonia.  Jej fortyfikacje  wydawały się być nie do zdobycia. Jak relacjonuje Józef Flawiusz, Tytus po zdobyciu Jerozolimy w 70 r., podziwiając  wieże   miał powiedzieć: „Rzeczywiście walczyliśmy przy pomocy Boga i to Bóg sprawił, że Żydzi opuścili te twierdze; istotnie przeciwko tym dziełom na co zdałyby się ręce człowieka i machiny?”.

Twierdza Antonia wraz z całą Jerozolimą została zniszczona w 70 r., a po dziś dzień przetrwały tylko Ściana Północna, ściana oporowa Świątyni Jerozolimskiej, przy której modlą się wyznawcy judaizmu współcześnie.

W czasach wypraw krzyżowych, kiedy rycerze pragnący przywrócić chrześcijaństwu dostęp do najświętszych relikwii naszej wiary, poszukiwali miejsc związanych z życiem Jezusa, powstał problem z umiejscowieniem twierdzy Antonia.

Ostatecznie, pewien rycerz, o wdzięcznym imieniu Teodoryk,  w 1172 r.  odnalazł ruiny twierdzy w Jerozolimie i odtąd zaczęto utożsamiać je z pretorium Piłata, znanym nam z Ewangelii, a także z Credo. :”Umęczon pod Ponckiem Piłatem”.

W  XII w. tutaj właśnie rozpoczęto budowę Drogi Krzyżowej, kilka wieków później po ukończeniu prac, rozpoczęto odprawianie Drogi Krzyżowej tą trasą, którą pielgrzymi podążają aż do dziś.

Co tak naprawdę wydarzyło się w Twierdzy Antonia?

Ewangelista Mateusz w taki sposób relacjonuje to wydarzenie:

Giotto

A gdy nastał ranek, wszyscy arcykapłani i starsi ludu powzięli uchwałę przeciw Jezusowi, żeby Go zgładzić. Związawszy Go zaprowadzili i wydali w ręce namiestnika <Poncjusza> Piłata. Namiestnik zadał Mu pytanie: Czy Ty jesteś królem żydowskim? Jezus odpowiedział: Tak, Ja nim jestem.  A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał. Wtedy zapytał Go Piłat: Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw Tobie?.  On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo się dziwił.

A był zwyczaj, że na każde święto namiestnik uwalniał jednego więźnia, którego chcieli.  Trzymano zaś wtedy znacznego więźnia, imieniem Barabasz.  Gdy się więc zebrali, spytał ich Piłat: Którego chcecie, żebym wam uwolnił, Barabasza czy Jezusa, zwanego Mesjaszem? Wiedział bowiem, że przez zawiść Go wydali. A gdy on odbywał przewód sądowy, żona jego przysłała mu ostrzeżenie: Nie miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie wiele nacierpiałam się z Jego powodu.

Ecce Homo, Antonio Ciseri

Tymczasem arcykapłani i starsi namówili tłumy, żeby prosiły o Barabasza, a domagały się śmierci Jezusa. Pytał ich namiestnik: Którego z tych dwóch chcecie, żebym wam uwolnił? Odpowiedzieli: Barabasza. Rzekł do nich Piłat: Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem? Zawołali wszyscy: Na krzyż z Nim!  Namiestnik odpowiedział: Cóż właściwie złego uczynił? Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli: Na krzyż z Nim! Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc: Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz.

Rzekł do nich Piłat: Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem? Zawołali wszyscy: Na krzyż z Nim! Namiestnik odpowiedział: Cóż właściwie złego uczynił? Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli: Na krzyż z Nim! Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc: Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz.  A cały lud zawołał: Krew Jego na nas i na dzieci nasze. Wówczas uwolnił im Barabasza, a Jezusa kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie.(Mt 27, 1-27)

Vamosch, Life at the time of Jesus, s. 53.

H. Seweryniak, Geografia wiary, Płock 2010, s. 241-244.

W Ojczyźnie Chrystusa, Kraków 2009, s. 95.

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s